Skala Glasgow (GCS): Ocena stanu świadomości

Zrozumienie Skali Glasgow (GCS) i jej znaczenia

Skala Glasgow (Glasgow Coma Scale - GCS) to najbardziej uznany na świecie system punktacji klinicznej służący do ilościowego określania stanu świadomości pacjenta. Opracowany w 1974 roku przez profesorów Grahama Teasdale’a i Bryana Jennetta, stał się niezbędnym narzędziem w medycynie ratunkowej i traumatologii.

Co to jest Skala Glasgow?

Gdy pacjent jest zaintubowany lub ma wykonaną tracheotomie, nie można wiarygodnie ocenić odpowiedzi słownej. W takim przypadku komponent V otrzymuje 1 punkt, a do wyniku ogólnego dodaje się literę „T” (np. GCS 11T). Informuje to, że pacjent nie mówi z powodu rurki intubacyjnej, a nie z powodu czystego deficytu neurologicznego.

• Otwieranie oczu (E): Oceniane w skali 1-4. Sprawdza integralność mechanizmów pobudzenia w pniu mózgu.
• Odpowiedź słowna (V): Oceniana w skali 1-5. Odzwierciedla integrację korową i zdolność komunikacji. U pacjentów zaintubowanych oznaczana jako 1T.
• Odpowiedź motoryczna (M): Oceniana w skali 1-6. Jest to najbardziej wiarygodny wskaźnik długoterminowego rokowania neurologicznego.

Klasyfikacja ciężkości urazu czaszkowo-mózgowego (TBI)

Referencje:

1. Teasdale G, Jennett B. Assessment of coma and impaired consciousness. A practical scale. Lancet. 1974. [The Lancet]
2. Teasdale G, et al. The Glasgow Coma Scale at 40 years: standing the test of time. Lancet Neurol. 2014. [Lancet Neurology]